Adopteer een kat op afstand

We hebben een zachte mand voor alle lieve (jeweetwel) katers en poezen. Wil je een van deze dieren steunen met een maandelijkse bijdrage? Klik dan op de “steun-knop” van jouw favoriete dier!

Graag stellen we aan je voor... Mini!

Hallo, ze noemen me Mini. Waarschijnlijk omdat ik zo klein ben.

Ik raakte mijn moeder kwijt en heb haar nog een hele poos gezocht. Ik had veel honger en dorst. Op een mooie dag kwam ik terecht op de Lochtstraat in Stramproij waar volgens een paar duiven die ik sprak meer poezen wonen. Ik kon de kattenverblijven niet meteen vinden, maar gelukkig zag een lief mens mij op de stoep van de boerderij zitten. Meteen werd ik naar een warm plekje gebracht en mocht ik voorzichtig wat eten en drinken. Dat was fijn en de lieve woordjes in mijn oor zo mogelijk nog fijner. “Alles komt goed, kleintje, je mag hier blijven.” Zeg nou zelf, dat klinkt toch als muziek.

Onze mens Sandra klaagt nooit, maar ik zie dat al die poezen samen best veel brokjes eten. Wil jij mij adopteren, zodat ik ook een steentje bij kan dragen? Dat zou super fijn zijn.

Graag stellen we aan je voor... Boes!

Mijn naam is Boes!

Meer over mijn verhaal volgt!

Graag stellen we aan je voor... Sjaak!

Mijn naam is Sjakie en dit is mijn verhaal.

Ik leefde met mijn kattenfamilie in de bosrijke omgeving van een verzorgingshuis. We gingen allemaal lekker onze eigen gang en soms had een van de poezen een nestje kittens. Wie de vader was wist eigenlijk niemand, maar de katers konden er behoorlijk over vechten.

Op het terrein was ook een hospice, een plaats waar heel zieke mensen wonen. Deze mensen waren begrijpelijk niet zo blij met dat gekrijs midden in de nacht. Er werd een vangkooi gezet en zo zat ik ineens met nog twee katten in een grote volière zonder vogels. We kregen lekker eten en de jongedame die ons verzorgde was erg lief, maar ik miste de rest van de club wel. Al gauw kreeg de jongste van ons drieën een eigen thuis en bleven poes Yelle en ik over. Mij noemden ze eerst Sjaal omdat ik altijd op de zachte sjaal van mijn verzorgster lag (ik zei toch dat ze erg lief was). Later werd dat Sjaak of Sjakie. Ook voor Yelle is een plekje gevonden en hoewel ik blij ben voor haar, voor mij is dat niet zo leuk. Wat een geluk dat mijn verzorgster Sandra kende, want die streek over haar gouden hart en nu woon ik bij Hurmes. Ik ben niet kieskeurig, maar ik heb wel altijd honger. Sandra zegt dat ik haar de oren van het hoofd eet. Ik geloof dat dat maar zogenaamd is, maar ik kan zeker wel een dierenvriend gebruiken die me wat sponsort.

Kies jij mij?

Graag stellen we aan je voor... Clowntje!

De naam die ik van de mensen hier heb gekregen is Clowntje, ik had namelijk nog geen naam toen ik hier kwam wonen. Ook ik zal even vertellen hoe het komt dat ik nu in Hurmes Dierenthoes woon.

 In 2018 werden Sandra en Patrick gebeld door de meneer waar ik toen woonde, hij was in paniek omdat de twee poezen die hij had zwanger waren geweest en allebei waren bevallen, een van deze twee poezen was mijn mama en ik was dus een van de kittens. Hij had geen geld om mama en de andere poes te laten steriliseren en omdat ze los liepen was hij dus bang dat ze opnieuw zwanger zouden worden. De enige oplossing die hij kon verzinnen was om ons op te sluiten in konijnenkooien waar we een halfjaar gewoond hebben. Na dat half jaar heeft hij de dierenarts gevraagd om ons te laten inslapen maar daar zou hij ook voor moeten betalen en dat kon hij niet. En gelukkig kwam hij toen via via bij Hurmes Dierenthoes uit. We zijn toen allemaal (7 katjes in totaal) naar Hurmes Dierenthoes verhuisd op één katje na, zij is bij hem blijven wonen. Om te voorkomen dat er weer opnieuw katjes geboren zouden worden is afgesproken dat hij haar toch zou laten steriliseren. Er zijn tenslotte al zoveel katjes die een thuis zoeken! Ze konden hier goed merken dat we te weinig beweging hadden gehad, ik had weinig spierkracht en kon niet zo goed lopen en springen. Ook kende ik eigenlijk niks omdat ik nooit op onderzoek had kunnen gaan. En misschien vroeg je je al af waarom ik Clowntje heet; dat komt dus doordat ik een beetje klungelig ben. Ik ben geboren in het najaar van 2017 en hoewel ik nu dus al zo’n twee jaar in Hurmes Dierenthoes woon is nog steeds aan me te merken dat ik een slechte start heb gehad. Naast wat problemen met mijn evenwicht ben ik vaak verkouden. Wat ik tekort kom met mijn lichaam maak ik echter goed met mijn karakter. Ik vind alles leuk en heb nergens een hekel aan. Wat ik het liefst doe is op schoot zitten en je aandacht vragen. En daar ben ik echt goed in, al zeg ik het zelf! Ik krijg soms medicijnen voor mijn luchtwegen, als mijn verkoudheid weer opspeelt. Andere speciale dingetjes heb ik op dit moment gelukkig niet nodig. Vriendjes-op-afstand wil ik heel graag hebben, misschien wil jij me steunen?

Graag stellen we aan je voor... Beauty!

Mijn naam is Beauty (2) en de reden waarom ik hier ben komen wonen is omdat mijn vorige baasje kwam te overlijden. Ik leefde met nog zo’n 10 andere katten bij haar en haar man en nadat zij overleden was kon de man die inmiddels 80+ was de zorg voor ons helaas niet dragen.

We hadden daar wel een heel fijn thuis, de mensen waren erg lief voor ons dus de situatie was erg verdrietig. Toen ik net bij Hurmes Dierenthoes woonde was ik te dun en zat ik vol met vlooien. Verder heb ik een kwakkelende gezondheid, ik heb helaas chronische niesziekte. Ze proberen me hier te helpen om dat onder controle te krijgen met speciale voeding en supplementen zodat mijn immuunsysteem sterker wordt. Zoals jullie begrijpen kan ook ik heel goed een of meerdere vriendjes gebruiken! Wie wil mijn vriendje zijn?

Graag stellen we aan je voor... Gerrit!

Sinds februari 2020 woon ik ook in Hurmes Dierenthoes. Ik zal me even voorstellen, mijn naam is Gerrit. Voordat ik hier naartoe kwam woonde ik in dierenasiel Helmond.

Ik was daar terecht gekomen nadat ik er als vondeling was afgegeven. Ik was duidelijk verwilderd en had het een en ander meegemaakt, ik heb 1 slecht oog en toen ik gevonden werd had ik stuipen en was ik onderkoeld, waardoor de vrijwilligers in Helmond zich zorgen over me maakten. Normaal gesproken worden katten die verwilderd of wild zijn gecastreerd/gesteriliseerd en weer losgelaten. Zo kunnen ze dan hun leven uitleven en zich niet voortplanten. Maar door mijn twijfelachtige gezondheid durfden ze het niet aan om mij weer vrij te laten dus ze zijn op zoek gegaan naar een passend thuis. En zo kwam het dat ze contact opnamen met Hurmes Dierenthoes, en gelukkig kon ik verhuizen. Ik kan nu eerst een tijdje wennen en tot rust komen, daarna mag ik de groep in en kan ik veilig oud worden. Mijn slechte oog zal waarschijnlijk in de toekomst verwijderd moeten worden, ze houden mijn gezondheid goed in de gaten en ik word behandeld door de dierenarts als dat nodig is. Ik ben blij dat ik me geen zorgen meer hoef te maken over een slaapplek of eten; er zijn hier heerlijke mandjes en honger heb ik niet meer gehad sinds ik hier woon! Ik kan een vriendje op afstand heel goed gebruiken, wil jij degene zijn die mij steunt?

Graag stellen we aan je voor... Rakker Haai!

Bij mijn vorige mensen leefde ik als een koning; ik kon heerlijk naar buiten en kreeg alles wat ik nodig had. Helaas moest mijn baasje vanwege gezondheidsproblemen verhuizen naar een woning zonder tuin en omdat ik een échte buitenkat ben zou een leven binnen vier muren niet bij me passen.

Ik ben al op leeftijd en ga het liefst mijn eigen gang (knuffelen doe ik niet graag), ik zou zonder tuin dus echt niet gelukkig zijn. Mijn baasje is op zoek gegaan naar een thuis voor me waar ik gewoon Rakker kan zijn, lekker vrij om te doen wat ik wil. En dat heb ik gevonden bij Hurmes Dierenthoes. Met nog maar 1 tand in mijn mond kan ik af en toe een beetje als een haai kijken, vandaar mijn grappige bijnaam! Het eten wordt speciaal voor mij wat kleiner gemaakt zodat ik het makkelijk kan opeten. Belangrijk, want eten doe ik heel erg graag! Misschien wil jij mij steunen en er zo voor zorgen dat ik altijd verzekerd ben van heerlijk eten?

Graag stellen we aan je voor... Garfield!

De naam Garfield heb ik te danken aan de rode kater Garfield van de stripverhalen, leuk he? Ik ken Sandra al sinds ik een kitten was, ik was 5 of 6 weken oud toen ze mij gevonden heeft.

Voor haar werk gaat Sandra naar bedrijven toe en tijdens haar bezoek aan een van deze bedrijven hoorde ze bij aankomst achterom het heel luide miauwen van een kitten in paniek. Na een korte zoektocht vond ze mij, een klein rood bolletje, in een afvoergreppel voor regenwater. Ik zat vol modder en was helemaal nat, rilde met heel mijn lijfje en zat vol vlooien (en wormen, bleek later). Ik was uitgehongerd en broodmager. De rest van het bezoek aan het bedrijf heb ik in Sandra’s jas en trui gezeten, heerlijk warm. Ze zat wel vol modder maar volgens mij vond ze dat helemaal geen probleem! De eerste dagen bij Hurmes Dierenthoes heb ik binnen onder een warmtelamp gezeten zodat ik kon bijkomen. Ik was echt erg verzwakt namelijk. Het was gauw genoeg duidelijk voor de lieve mensen hier dat ik mocht blijven; ik had al zoveel meegemaakt in mijn korte leven dat ze zeker wilden weten dat ik veilig bleef en alles kreeg wat ik nodig had. En dus ben ik sinds dag één helemaal thuis! Sandra noemt me de koning van de kattenren, ik denk omdat ik in het begin best wel erg vertroeteld ben en ik rond kan lopen alsof de hele ren van mij is! Nou ja, ik ben gewoon zelfverzekerd en heb een sterk willetje, vind ik helemaal niks mis mee! Ik heb op dit moment nog geen vriendjes-op-afstand. Wil jij mijn vriendje zijn zodat ik ook in de toekomst alles kan krijgen wat ik nodig heb? 

 

Graag stellen we aan je voor... Tommie!

Net als veel van mijn huisgenootjes was mijn leven zwaar voordat ik in Hurmes Dierenthoes kwam wonen. Ik woon hier pas sinds 1 februari en ben dus een van de nieuwste bewoners.

De mensen van Hurmes Dierenthoes kregen via via de vraag of ze nog plek hadden voor mij en voor een paar andere katjes. En Sandra en Patrick konden geen nee zeggen toen ze hoorden wat mijn situatie was. Mijn bijnaam in Egypte was namelijk het vogelkooikatje, omdat ik daar in een vogelkooi moest wonen. Het was zo naar… Gelukkig mocht ik naar Nederland komen en ging ik naar een opvanggezin in Egypte totdat ik klaar was om te reizen. Helaas ben ik daar heel erg ziek geworden en duurde het langer voordat ik kon reizen. Omdat ik me zo naar voelde en zo ongelukkig was, was ik geen lief katje toen ik nog in Egypte was. Ik wilde gewoon met rust gelaten worden. Eenmaal in Nederland schrokken ze hier toen ze me zagen; mijn hele vacht was geklit en de vacht bij mijn kontje zat vol met poep, ik had vlooien en oormijt, had kale plekken en ik stonk ongelooflijk. En ik heb echt geprobeerd om mezelf schoon te houden maar het lukte me gewoon niet. Toen ik in mijn nieuwe thuis was heeft Sandra het meeste vuil van me af gewassen en ik voelde me al fijner. Ik wilde toen ook meteen heel graag knuffelen. Bij het bezoek aan de dierenarts is afgesproken dat ik eerst verder mag aansterken voordat ze me onder narcose gaan wassen en scheren. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik weer een mooie en schone kat ben! Helaas blijf ik maar sukkelen met mijn gezondheid. Op 5 maart ben ik opnieuw naar de dierenarts geweest om te kijken wat er aan de hand is, ze hebben wat bloed bij me afgenomen en wat snot om op kweek te zetten. Ze willen me zo graag helpen! Ze geven me nu alvast antibiotica en ik heb een prikje gehad om me beter te voelen. Hopelijk werkt dat snel want ik wil me heel graag beter gaan voelen! Zoals je ziet heb ik echt een helpend pootje nodig. Ik word hier heel goed verzorgd maar de kosten voor mijn verzorging zullen voorlopig nog wel hoog zijn. Wil jij mij steunen? 

Graag stellen we aan je voor... Puck!

Mijn naam is Puck, en omdat hier in Hurmes Dierenthoes ook een andere Puck woont (een hond), word ik “Puck de Kat”genoemd.

Ik ben niet de jongste meer, ik ben ongeveer 15 jaar oud. Voordat ik hier kwam wonen woonde ik bij andere lieve mensen die ook goed voor me zorgden. Omdat mijn baasje echter overleed en de partner de zorg voor mij na een tijdje door eigen gezondheidsproblemen ook niet meer zo goed aan kon, is zij voor mij op zoek gegaan naar een nieuw thuis waar ik rustig en gelukkig oud kon worden. Gelukkig was ik welkom in Hurmes Dierenthoes en ik heb hier helemaal mijn draai gevonden. Ik houd van lekker eten en sta elke dag vooraan als we blikvoer krijgen, dat vind ik namelijk heel erg lekker! Wil jij mijn vriendje zijn en me steunen? Dan kunnen de mensen hier heerlijke hapjes voor me blijven kopen!